Logo Xerais

Info autor/a

Queizán, María Xosé

(enviar correo)

María Xosé Queizán (Vigo, 1939) é escritora, directora da revista "Festa da palabra silenciada" e pensadora feminista. Como narradora deu á luz as seguintes novelas: "A orella no buraco" (1965), "Amantia" (Xerais 1984), "A semellanza" (1988), "O segredo da Pedra Figueira" (Xerais 1989, 2003), "Amor de tango" (Xerais 1992), "O solpor da cupletista" (Xerais 2003, 2013), "Ten o seu punto a fresca rosa" (Xerais 2000), "Meu pai vaite matar" (Xerais 2011), "A boneca de Blanco Amor" (2014) e "Son noxento" (Xerais, 2015), ademais do volume de relatos "Sentinela, alerta!" (Xerais 2002, 2015) e a biografía "Emilia Pardo Bazán. Unha nena seducida polos libros" (Xerais, 2014). Como poeta é autora dos seguintes títulos: "Metáfora da metáfora" (1991), "Despertar das amantes" (1993), "Fóra de min" (1995), "Non o abras como unha flor" (Xerais 2004) e "Cólera" (Xerais 2007). Froito da súa actividade teatral son a traxedia "Antígona, a forza do sangue" (Xerais 1991), o drama "Cartuxeira" (2008) e a comedia "Neuras" (2008). Ademais, traduciu para o galego relatos de Emilia Pardo Bazán e de Marguerite Yourcenar. Como ensaísta publicou: "A muller en Galicia" (1977), "Recuperemos as mans" (1980), "Evidencias" (Xerais 1990), "Escrita da certeza" (1995), "Misoxinia e racismo na poesía de E. Pondal" (1998), "Racionalismo político e literario. Conciliar as Ciencias e as Humanidades" (Xerais 2004), "Anti natura" (Xerais 2008), "Mary Wollstonecraft Shelley e a súa criatura artificial" (Xerais 2011) e "Rosalía de Castro e o poder sexual" (Xerais 2017). Foi nomeada Socia de Honra da AELG en 1998, recibiu o Premio Voz da Liberdade do PEN Clube (2011), o Premio Irmandade do Libro (2013) e o Premio da Cultura Galega (2016).

As súas obras como autor/a